Dave Sumner, Best of Bandcamp Jazz: September 2016
"When Moker, the quintet of guitarist (and alto horn player) Mathias Van de Wiele, multi-reedist Jordi Grognard, trumpeter Bart Maris, bassist Lieven Van Pee, and drummer Giovanni Barcella, let the gates open and jazz rock mixed with ambient and free improv tumble out, there's no reasonable way to nail down the personality of the ensuing ruckus. Ladder combines electro-acoustic passages with rustic folk, resulting in a rock-infused sound with raw power. The threat of heartbreak looms heavily. Ambient drones come to life in brief, melodic fragments. This is the band's fifth album, and their wild imagination shows no hint of leveling off."

Jean-Claude Vantroyen, Le Soir (21/09/2016)
"Déjà, le précédent album de ce quintet, Overstroomd, m'avait marqué. Ce cinquième opus du groupe m'enthousiasme de la même façon.

Le jazz quasi complètement improvisé de Bart Maris à la trompette, Jordi Grognard au sax et à la clarinette, Lieven Van Pee à la contrebasse, Giovanni Barcella aux drums et Mathias Van de Wiele à la guitare, est revigorant, dynamique, libéré, plein de rock, d'énergie et en même temps de sensibilité. Car l'impro collective n'es

t jamais un prétexte pour faire du bruit. Il suffit d'écouter « Streamin' » ou « Uthiopia » pour se laisser aller à rêver aux sons subtils de ces ballades presque romantiques. Les seize morceaux de cet album forment les étapes d'un voyage inattendu et d'une exploration passionnante. Qui explose souvent sous les coups de marteau (moker = marteau) de ce groupe peu commun."

Herman te Loo, Jazzflits nummer 263 p. 10 (12/09/2016)
"Een gitarist die een van de tracks op zijn nieuwe album 'Zwaar metaal' noemt, haalt zijn inspiratie duidelijk niet bij Jim Hall of Wes Montgomery vandaan. Mathias Van de Wiele kiest in zijn gitaargeluid en –aanpak liever voor rock dan voor jazz, al doet hij in het voornoemde nummer eerder aan Robert Fripp denken dan aan echte heavy metal-helden. Net als het vorige album van zijn groep Moker, 'Overstroomd', is 'Ladder' echter geen stijl- vaste plaat. Want in nummers als 'Time is on our side' en 'Mind the gap' speelt Van de Wiele heel gevoelig akoestische gitaar. Jordi Grognard zet daar dan zijn klarinet tegenaan met een warme sound, die doet denken aan Michael Moore. Diens groep Available Jelly komt ook af en toe in gedachten in de (soms overgedubde) blazersarrangementen van bijvoorbeeld 'Kruids- teen' of 'The Thread'. Trompettist Bart Maris maakt daarin dui- delijk waarom hij een van de meest gevraagde koperblazers van België is. Qua klank en frasering is hij volstrekt uniek. Bassist Lieven Van Pee (ook bekend van De Beren Gieren) en drummer Giovanni Barcella zijn uiterst flexibel en kunnen elke gewenste ritmiek leveren – of het nu een elegant dansje of een meedo- genloze rockgroove is. Alle elementen maken van 'Ladder' weer een feestelijke plaat die geen moment verveelt."

Guy Peters, Enola.be (07/09/2016)
"Met meer dan vijftien jaar en intussen vijf langspelers op de teller, mag Moker gerust beschouwd worden als een vaste waarde binnen de Belgische jazz, een band die ondanks vrij zeldzame concerten toch z'n eigen hoekje opgeëist heeft. Bij elke plaat wordt opnieuw gezegd dat het eigenlijk wel eens tijd wordt dat de band een groter publiek verdient en dat zal nu niet anders zijn, want op Ladder, ongetwijfeld de meest gevarieerde plaat tot nog toe, klinkt Moker urgenter dan ooit.

Moker is dan ook geen doorsnee jazzband: door de respectievelijke achtergronden en stilistische uitstappen hebben ze een eenduidig label altijd behendig ontweken. Het ene moment zijn ze duidelijk geworteld in de potige Gouden Tijd van de jazz, later duidelijker verwant aan de avant-garde-exploten die erop volgden. En vaak ook met een aanstekelijke frontale energie die uit de rock-'n-roll overgewaaid kwam. Die laatste alliantie wordt nu sterker dan ooit uitgewerkt. De songs steken in een modern jasje, zijn opvallend compact (15 stuks in 50 minuten, dat zegt genoeg) en het afwisselen tussen akoestische en elektrische inkleding klinkt vanzelfsprekender dan ooit tevoren.

Zowat de helft van de stukken bestaat uit composities (vier van gitarist Mathias Van de Wiele, drie van trompettist Bart Maris, eentje van rietblazer Jordi Grognard), de rest werd geïmproviseerd, maar zelfs daar wordt een enorm breed terrein verkend. Wordt in opener "As Dark, As Deep…" gespeeld met donkere ambienttexturen en galmende trompet, waardoor het eerder aansluit bij de school van het Hoge Noorden, dan doet "Kruidsteen" iets op een kruispunt tussen Banyan, The Knack en Flat Earth Society. In het hart van de plaat, waar vier improvisaties aan elkaar geknoopt worden, beleef je een even korte als innemende tocht, gaande van etherisch klinkende bansuri (Grognard) en krakende elektronica tot akoestische stekeligheid en ongebruikelijke speeltechnieken en de even dromerige als broeierige en repetitieve rockgrooves van Lieven Van Pée en Giovanni Barcella.

Het is een bonte kleurenwaaier die ook als een frisse wind door de composities waait, want de vier van Van de Wiele (waarvan er trouwens geen enkele de drieminutengrens haalt), variëren van retecatchy instrumentale pop ("Joy Collision") en intimistisch samenspel (die combinatie van akoestische gitaar en klarinet in "Streamin'" en "Mind The Gap" kan misschien nog eens apart uitgediept worden?), tot bezwering met een loom rollende ritmesectie ("The Afterbeat / Lesson #1"). Maris countert aardig met de potige psychrockjazz van "Zwengel", het exotisch getinte "Skopalli", en vooral het knappe pastorale "Dikken Beuk" voor drie blazers, met Van de Wiele op althoorn.

Grognards "Drunk(en) Monk", tenslotte, is de finale processiegang die met verve de deur achter zich toetrekt. Je zou kunnen beweren dat er met deze weelde gerust een paar songs af hadden gemogen (zo'n stuk als "The Thread" kunnen ze intussen waarschijnlijk ook spelen met een vinger in de neus), maar het is hier geen vermoeiende, maar een verfrissende rijkdom, die overduidelijk vastgelegd werd tijdens sessies waarin de muzikanten hun ding kwijt konden. Dus kijk: knappe composities, prima samenspel, stilistische variatie, toegankelijkheid, creativiteit. Moker staat er (nog altijd). Nu dat publiek nog."