Lennert Hoedaert (12/05/2017) 8.0
"De tweede, bevestigende plaat van STUFF. zit nog vers in het geheugen, en er treedt al een nieuwe jazzrevelatie op het voorplan.

Net als STUFF., Nordmann, De Beren Gieren, Black Flower en SCHNTZL geeft Steiger een eigen, serieuze draai aan het jazzgenre. Bij elke van deze bands is een resem invloeden de basis voor een rijk klankenpalet. Zo ook bij Steiger. Dit nog altijd jonge trio weet eindeloos te va-riŽren met klassiek, minimalisme en elektronica. Daardoor schemert bij pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en contrabassist Kobe Boon soms het kenmerkende geluid van Brad Mehldau en vooral EsbjŲrn Svensson Trio (E.S.T.) door. En bij "Saint Roch" denken we meteen aan Chick Corea.

En wat een heerlijke binnenkomer is "Sturm Der Liebe". Of hoe je met klassieke invloeden iets inventief kan doen. De frivole pianomotiefjes worden vermengd met een groove om u tegen te zeggen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ook het vrolijke "Saint Roch" zou je kunnen beschouwen als het ideale zondagsnummer. De alweer fraaie pianolijnen springen in het oor, maar alle drie de muzikanten hebben een evenwichtige bijdrage en lijken elkaar perfect aan te voelen.

Ondanks het rusteloze karakter van de plaat is er opvallend veel ademruimte te bespeuren. Zo is "Hymne Without God" op vlak van structuur een harde noot om te kraken, maar gelukkig werd het nummer niet volgepropt. Aanvankelijk speelt Boon een sleutelrol, gaandeweg eisen ook piano en percussie de aandacht op. Dat het geheel nooit tot een climax komt, dat vinden we niet erg. Daardoor zijn er wel een paar luisterbeurten nodig om de muziek volledig tot je te laten doordringen.

Wat ook opvalt, is dat "Hymne Without God" ook weer een lang uitgesponnen nummer is. Het is een van de vier nummers die boven de acht minuten afklokt, er zijn zelfs nog twee nummers die boven de zes minuten gaan. Maar mede dankzij de tracklist is de bijna een uur durende plaat gťťn uitputtingsslag geworden. Integendeel. Na "Hymne Without God" volgen de krachttoer "Bachfag" en het ingetogen "Inverse/Reverse".

Dat laatste nummer vormt de perfecte overgang naar de dreigende jazztronica van "Berlin Revisited". De naar dance neigende beat, weerbarstige keys en zinderende kadans van Raman doen ietwat denken aan STUFF., maar het nummer heeft een voldoende eigen ó en ook minder complex ó geluid om die referentie snel te doen vergeten. "Berlin Revisited" is het zwaartepunt van de plaat, een zinderend hoogtepunt van een album met een eigen muzikaal verhaal. Behoorlijk impressionant voor zo'n jonge band, trouwens.

Tussenin volgt nog het speelse "Zes Uur Verder", maar dat blijft het minst hangen. Laat dat een schoonheidsfoutje zijn. "Kayip", daarentegen, vormt een perfect rustpunt, zachtaardig kabbelend op een ingetogen piano en bastonen. Zeiden we "rustpunt"? Na dik vier minuten gaat het tempo weer de hoogte in en mondt het uit in een intens hoogtepunt. Ook binnen ťťn nummer hebben de jongens van Steiger dus heel wat te vertellen. "Pt. One" en "You Is You" kunnen niet aan het niveau van "Kayip" tippen, maar vormen wel een mooi einde van een uitstekende plaat.

And Above All is ongetwijfeld een album dat twee soorten publiek kan aanspreken. Zowel voor zij die niet thuis zijn in het genre, maar misschien wel STUFF. en Nordmann al kennen, als jazzfanaten is deze plaat een uitdagende luistertrip. Heeft Gent Jazz nog een plaatsje vrij op zijn affiche dit jaar? We hopen van wel."

Sasha Van der Speeten, De Morgen (22/04/2017)****
"De beste Belgische jazz zet het genre in zijn blootje. Of onttrekt zich er resoluut aan. Denk aan STUFF. en aan Black Flower. En vanaf nu ook aan Steiger!

Vorig jaar spurtte het Gentse pianotrio Steiger tot in het peloton van jonge Belgische jazzvernieuwers. Met hun lekker stugge grooves en minimalistische inkleding nestelden de heren zich links van SCHNTZL en rechts van De Beren Gieren, eveneens frisse Beljazzbands die het niet zo nauw nemen met tradities.

And Above All, het debuut van de band, herbergt zowel jazz als moderne compositie, avant-garde en experimentele elektronica. Pianist Gilles Vandecaveye, drummer Simon Raman en contrabassist Kobe Boon tonen zich zowel thuis in de spannende, ruwe sixties jazz van labels als Impulse! als in exotischer spul ŗ la Chick Corea (check het zonnige, goedgemutst wiegende 'Saint Roch').

Punkrock
Wie hierop begint te dansen is een lefgozer, of stomdronken.'Hymne Without God' is een stuk schaduwrijker en kijkt over het muurtje bij John Zorn en bij enfants terribles als Otomo Yoshihide - weemoed geboren uit gekraak, gestuntel en geschuifel. 'Sturm der liebe' zal met zijn rechttoe-rechtaan, aan hiphop ontleende groove de jazzpuristen tegen de haren instrijken. 'Bachfag' - de titel verklapt veel - verstopt klassiek in een driest voortrollend ritme dat ons aan hardcore punkrock deed denken. Aan Chicago Underground Duo, bijvoorbeeld. Of liever de Dead Kennedys? Kijk, da's alvast een vergelijking die u vast niet leest in het doorsnee jazzmagazine.

Steiger - And Above All ©El Negocito Halverwege de plaat trekt Steiger zijn blik waanzin helemaal open. 'Berlin Revisited' doet denken aan de elektronische jazz van het begin van de noughties: Triosk, Sofa Surfers, Flanger, Ö Bands die niet zozeer naar jazz toe werkten dan wel het genre gebruikten als opstapje om de kosmos in te duiken. Steiger katapulteert zichzelf het oneindige in met een stampende beat, schelle cimbalen, overstuurde keys en een logge bas.

Overkop Ook in zijn bezinning gooit Steiger hoge ogen. 'Kayip', bijvoorbeeld, zoekt niet zozeer driftig naar clevere motiefjes om de goegemeente mee te verbazen maar klampt zich vast aan een onrustbarende akkoordensequentie die alsmaar wordt aangedikt, terwijl Raman met vijf armen als gek over de vellen roffelt tot de compositie stijlvol overkop gaat, uitbolt en uitblaast. Wat verwacht ķ nog van de Belgische jazz? Weerbarstigheid? Beklemming? Heiligschennis? Nou, laat Steiger dan maar de toon aangeven."

Karel Van Keymeulen, De Standaard (19/04/2017)
Het jonge pianotrio Steiger steekt van wal met een soort signatuurstuk: 'Sturm der liebe' zit vol sturm-und-drang, met grooves, scherpe hiphopbeats, een denderende piano en veel ruimte. Steiger past bij de nieuwe pianotrio's, die vlot invloeden uit jazz, klassiek en rock mengen. Het lichtvoetige 'Saint Roch' danst op een gerepeteerd motiefje. De piano van Gilles Vandecaveye trekt zich op, de drums van Simon Raman en de bas van Kobe Boon geven er een stevige vaart aan. 'Hymne without God', met een goede bassolo en een impressionistische piano, mist een pointe. 'Bachfag', met zijn donderende ritmes, is heerlijke bluf. Donkere tonen en dreigende electronica kleuren 'Berlin revisited', dat aardig begint en daarna wat vastloopt. Een te geforceerde finale verknoeit die prachtige melodie in 'Kayip', met een hartroerend gestreken bas. 'Part one' heeft punch. Fascinerend is de raadselachtige sfeer in 'You is you?'. Een veelbelovend, wat ongelijk eerste album."

Philippe De Cleen, Da Music (17/04/2017)
"Steiger hoort ongetwijfeld bij de lichting jonge, Belgische jazzbands die aan het groeien zijn. Samen met groepen als STUFF., Nordmann, De Beren Gieren, Kabas, Black Flower en Schntzl vormt het Gentse trio mee de jonge generatie die de jazz in BelgiŽ vormgeeft. Na hun sterke ep was de tijd eindelijk rijp voor een full album. En met 'And Above All' maakt de groep meteen een aardige doorstart.

Opmerkelijk hoeveel jonge jazzbands waaronder ook Steiger aan de slag gaan met elektronica. Sommigen, STUFF. bijvoorbeeld, gaan daar best heel ver in, terwijl anderen veeleer een evenwicht zoeken tussen het elektronische en het akoestische. Steiger behoort zonder meer tot die laatste categorie. Heel nadrukkelijk zoekt het trio naar een gezonde, evenwichtige mix van creativiteit en inventiviteit.

Op een heel eigen manier proberen ze jazz te herdefiniŽren en de contouren ervan te hertekenen. Wars van gelijk welke verwachtingen tracht het trio met toetsenist Gilles Vandecaveye, contrabassist Kobe Boon en drummer Simon Raman te laten horen tot wat het in staat is. En de lovende livereviews zeggen op dat vlak al heel wat.

Het is duidelijk dat het nog jonge trio voor het avontuurlijke en het onvoorspelbaregaat. In opener Sturm Der Liebe krijgt een klassieke jazzpiano gezelschap van saboterende drumroffels. Het geeft aan dat de groep driftig kan zijn, maar de afwisseling tussen het zeemzoeterige en het experiment werkt, zeker als ze halfweg plots een andere, meer hiphopgetinte afslag nemen.

In het opgewekte Saint Roch vertrekt de compositie vanuit een flirtend drumritme. De groep neemt er ook de tijd voor met lang uitwaaierend materiaal zoals het dik acht minuten durende Hymne Without God dat eigenlijk alle richtingen kan opgaan. Ook de hoes gaat daarin mee.

Steiger put uit de jazz en verwijst naar tradities maar haalt die evengoed overhoop; bijvoorbeeld in het drukke, chaotische minitiatuurtje Bachfag dat gevolgd wordt door het intieme Inverse/Reverse. Eťn van de hoogtepunten is het moddervette Berlin Revisited, waarop de groep duidelijk kiest voor elektronische instrumentatie. Een regelmatige beat en ijle ambient vormen het wat naar de collega's van STUFF. neigende frame dat de groep netjes inkleurt. En met Zes Uur Verder geeft de groep aan dat het niet altijd bittere ernst is.

'And Above All' is een doorstart van een groep met groeipotentieel. Dat merk je aan vrijwel alles. Reken hen niet af op de leeftijd of de jazz, want dit album klinkt volwassen en rijp. Ze zijn dan ook duidelijk klaar voor de grotere jazzpodia."

Danny De Bock, Draai om je Oren (11/04/2017)
"In de jaren 1990 was er al het Zweedse EsbjŲrn Svensson Trio (EST) dat als pianotrio invloeden van rock, pop, klassieke muziek en techno in hun jazz vermengde. Vanuit Amerika kwam na de millenniumwisseling met een sterke oriŽntatie op populaire rockhits ook The Bad Plus aangewaaid. Misschien hebben sommige jonge muzikanten die vandaag het mooie weer maken thuis via de collectie van de ouders wel cd's van die bands gehoord, misschien ook niet. De laatste decennia zijn kruisbestuivingen alomtegenwoordig geworden en het is de normaalste zaak van de wereld om in diverse stijlen te gaan grasduinen. Het maakt dus misschien niets uit wat papa en mama oplegden. In elk geval typeren een rock-attitude en de neiging om bij heel uiteenlopende genres inspiratie te halen nu ook Steiger.

Steiger is een pianotrio van drie jongens uit Gent die vast goede leraren hadden aan onder anderen Erik Vermeulen, Christophe Devisscher en Teun Verbruggen; zo te horen bulken zij zelf ook van talent. Op enkele nummers op deze cd doen zij enigszins denken aan De Beren Gieren en klinken zij bijna alsof ze evenveel ervaring hebben, terwijl ze ongeveer mid-twintig zijn en niet lang afgestudeerd. Tot een associatie/vergelijking met De Beren Gieren nodigen zeker de eerste nummers uit. 'Sturm Der Liebe' wisselt kracht af met verstilling, herhaling met ontwikkeling. 'Saint Roch' speelt vrolijk met tijd en tempowisselingen. Je hoort de drie muzikanten elk zowel passend begeleiden als zelf sterk op de voorgrond treden in een compositie en samenwerking die zowel fijn en soepel is als krachtig. 'Hymne Without God' kiest dan een andere invalshoek en komt onderweg via de bas met de sereniteit van de latere Charlie Haden aanzetten.

Niet alleen komen de nummers op zich sterk over, de opbouw van de cd maakt van 'And Above All' een indrukwekkend werkstuk, dat met het artwork erbij een knap verpakt album vormt. Halverwege de cd treedt de muziek helemaal een andere arena in, waarbij je bij het slot van 'Inverse/Reverse' even zou kunnen denken aan Orchestra Nazionale Della Luna of SCHNTZL. Of je maakt, naargelang je eigen luisterervaringen, andere associaties met jazzmuzikanten die graag wat elektrische snufjes aan hun akoestische jazz toevoegen.

De elektronica van 'Berlin Revisited' sleept de gedachten daarna weer mee naar weer andere oorden, misschien wel naar een aparte danceclub - of een raveparty in open lucht waar een kampvuur knettert - waar een fusie plaatsvindt tussen jazz en electro. Mee in de mix gaan daarbij gaan verschillende ingrediŽnten, zoals daar zijn: een fijne baslijn, tromgeroffel van een militaire mars en toetsen die op een roeseffect mikken. Waarop 'Zes Uur Verder' prettig gestoord de ontnuchtering schetst en het trio met 'Kayip' een fijngevoelige kant uittekent. In de spanningsboog die groeit komen de drums van Simon Raman krachtig naar voren, maar vallen ook de piano van Gilles Vandecaveye en de contrabas van Kobe Boon weer op. Voordat nummer 10 met weinig middelen, erg karig in feite, de cd laat uitbollen is er nog 'Part One', een compositie die flirt met noisy rock. De zin voor afwisseling blijft gedoseerd, het een blijft passen bij het ander. Het is bijna jammer te noemen dat 'You Is You?' om af te sluiten weinig om het lijf heeft, al is het een logisch slot.

In 2016 bracht Steiger in eigen beheer een EP uit en was deze cd in de maak. De reacties waren toen al lovend. We kunnen na herhaalde beluistering van 'And Above All' alleen maar bevestigen dat Steiger hoge ogen gooit."

Philippe De Cleen, Written in Music (07/04/2017) ****
"Steiger hoort ongetwijfeld bij de lichting jonge Belgische jazzbands die behoorlijk aan het groeien zijn. Samen met groepen als STUFF., Nordmann, De Beren Gieren, Kabas Black Flower en Schntzl vormt het Gentse jazztrio Steiger mee de jonge generatie die de jazz in BelgiŽ vormgeeft. Na hun sterke gelijknamige EP was de tijd eindelijk rijp voor een fullalbum. Een goede zaak, want met And Above All maakt de groep meteen een perfecte doorstart.

Opmerkelijk hoeveel jonge jazzbands, ook Steiger, aan de slag gaan met electronica. Sommige gaan daar best heel ver in, zoals bijvoorbeeld STUFF., terwijl andere bands veeleer een evenwicht opzoeken tussen het electronische en het akoestische. Steiger behoort zonder meer tot die laatste categorie. Heel nadrukkelijk zoekt het trio naar een gezonde, evenwichtige mix van creativiteit en inventiviteit.

Op hun heel eigen manier proberen ze jazz te herdefiniŽren en de contouren ervan te hermodelleren. Wars van gelijk welke verwachtingen tracht het trio met toetsenist Gilles Vandecaveye, contrabassist Kobe Boon en drummer Simon Raman te laten horen tot wat het in staat is. En dat is, zo getuigen ook de lovende livereviews (o.a. over hun passage tijdens Leuven Jazz), best wel wat.

Het nog jonge trio omarmt op het van prachtig artwork voorziene And Above All het avontuurlijke en het onvoorspelbare, zoveel is meteen duidelijk. Zo wordt tijdens opener Sturm Der Liebe een klassieke jazzpiano gezelschap gehouden door saboterende drumroffels. Die geeft aan dat de groep driftig kan zijn. Maar de afwisseling tussen het zeemzoeterige en het experiment wťrkt, zeker als ze halfweg plots een andere, meer hiphopgetinte afslag nemen.

Elders, tijdens het opgewekte Saint Roch bijvoorbeeld, vertrekt de compositie vanuit een flirtend drumritme. Wat ook opvalt is dat de groep er de tijd voor neemt, met lang uitwaaierend materiaal zoals het dik acht minuten durende Hymne Without God dat eigenlijk alle richtingen kan opgaan.

Dat illustreert ook de hoes, die onder meer aanleiding geeft tot het spelen met optische illusies. Ronduit knap gedaan, en dat geldt ook voor de muziek. Steiger put uit de jazz en gaat aan de slag met tradities maar haalt die even graag goed overhoop (zoals bijvoorbeeld tijdens het drukke, chaotische minitiatuurtje Bachfag dat opgevolgd wordt door de intimiteit van Inverse/Reverse). Het zou aanlokkelijk zijn om hen enkel op die jazz vast te pinnen, maar het gaat veeleer om de communicatie tussen de muzikanten onderling, die elk hun instrument beheersen en samen een pracht van een prestatie neerzetten.

Een van de hoogtepunten is het moddervette Berlin Revisited, waarop de groep duidelijk aan de slag gaat met electronische instrumentatie. Een regelmatige beat en ijle ambient vormen het wat naar de collega's van STUFF. neigende frame dat de groep heerlijk kan inkleuren. En met Zes Uur Verder geeft de groep ook te kennen dat het niet altijd bittere ernst is.

And Above All is een album van een groep die op de groei is. Dat merk je aan vrijwel alles. Het plaatje klopt gewoon. Reken hen niet af op de leeftijd of de jazz, want dit album klinkt volwassen en rijp. Deze groep is duidelijk klaar voor de grotere jazzpodia."

Winus, Jassepoes (2017)
"Een dartele piano krijgt een stevige drumdrive en flip-flopt daarmee tussen luisteren en shaken in begintrack 'Sturm der Liebe'. De aandacht is daarmee alleszins getrokken voor deze eerste van Steiger en jawel, een pianotrio ! Da's meteen duidelijk wanneer een speelse repetiviteit zich met dezelfde snelle vingers ontwikkelt om dan afwachtend maar ook met een zekere rusteloosheid te gaan mijmeren over de dingen des levens in 'Saint Roch'. Mooi gedaan hoor! Rusteloosheid ligt ook aan de basis van 'Hymne without God' waar de bas van Kobe en de percussie van Simon aan de start wat liggen 'kreften'.De bas mag daarna beginnen uitwijden, instemmend wat later bijgestaan door de piano die uiteindelijk weer argumenten ter discussie aanvoert. De percussie is daarbij nog steeds duidelijk aanwezig ook. Twee korte stukken volgen dan en een kwade muzikaliteit trekt door het eerste: 'Bachfag'. Kort maar krachtig, nŤh ! Wit /zwart, beweging/tegenbeweging kleurt dan het volgende 'Inverse Reverse' om dan electronisch afwachtend af te sluiten. Met 'Berlin Revisited' lijken we dan weer op een beat af te stevenen. Tromroffelend gebeurt dat waarna er zich een mars in gang zet met electronische keys die soms refereren en mij alleszins doen terugdenken aan de 'historische' Moog synthesizers... Dat vormt de hoofdbrok in een haast militair doorstappen nu dat nog langer zou kunnen duren dan de 8'15'' die de song lang is. Maar dan is het al 'Zes Uur Verder' en de keys hebben daarbij 'de slappe' gekregen, bas en drums houden zich recht...Een aangestreken bas speelt daarna de zoetgevooisde viool in 'Kayip' waarbij Gilles aan de piano bedeesd het woord laat aan de strijkstok van Kobe. Uiteindelijk komen de keys wat dramatisch terug om daarna alles te overspoelen en worden we na de druk in deze stoomketel abrupt weggespoeld ook. Da's dan naar 'Part One', al is het intussen track 9 en daar mag een rockfeel zich nog es laten voelen in een stuk met veel cymbalen en een intrigerende beat. 'You is You? op het einde is daarna wat rust terug vinden met een aangestreken bas, uitnodigend, en daar wordt vriendelijk op ingegaan door een wat berustende piano ook maar even goed voel je weer die rusteloosheid die als een leidraad door deze CD loopt. Er wordt geŽindigd met een vraagteken... Als je na het luisteren raakpunten zoekt naar andere pianotrio's hier die eenzelfde pad bewandelen dan blijft ook hier dat vraagteken want heel anders is dit dan bvb. De Beren Gieren', ook geen alledaags piano trio. Nee, dit is Steiger, eigenzinnig en eveneens het luisteren waard!"