eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Selwyn Harris, Jazzwise UK (december 2020) ***
"This Belgian percussionist is a perfect fit with the avant-jazz approach developing in Brooklyn, releasing an interesting debut with a focus on garrulous collective free jazz and prog."

 

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Georges Tonla Briquet, Jazz'Halo UK (20/11/2020)
"De New Yorkse Belg Raf Vertessen en het Gentse el NEGOCITO blijkt een winnende combinatie. Zeker met Adam O'Farrill, Anna Webber en Nick Dunston aan boord.

Na een tussenstop van enkele jaren in Amsterdam vond drummer Raf Vertessen dat hij klaar was om zijn kans te wagen in New York. We schrijven 2016. Inmiddels heeft hij ginder zijn netwerk opgebouwd. Zijn debuut als leider verschijnt bij het Belgische el NEGOCITO, een label dat duidelijk past bij zijn avontuurlijke muziek.

De vier surfen op (plotse) invallen die meteen gecounterd worden of gezamenlijk verder ontleed en uitgewerkt. Zo gaan ze voortdurend op zoek naar alternatieve interpretaties van (on)gestructureerde geluidspatronen die uiteindelijk toch steeds weer in een bepaalde vorm gegoten worden. Dit alles met inbegrip van totale stiltes die weliswaar al snel opengebroken worden. Openingstrack (en tevens de titeltrack) bevat het allemaal. De slepende opbouw met de blazers en roffelende drums leidt aanvankelijk tot een avant-gardistische film noir soundtrack die ten slotte volledig uit de voegen barst en de deuren openzet naar het vervolg.

Alhoewel er negen titels vermeld staan op de hoes, klinkt 'LOI' als een lange flow van ideeën die volgens eigen codes naadloos aansluiten.

Vertessen zijn drumspel doet meer dan regelmatig denken aan de stijl van Teun Verbruggen, een vergelijking bedoeld als compliment. Opvallend en niet onbelangrijk detail, de mixing was in handen van Jamie Branch. De opnamen hadden plaats in de legendarische LOFT Köln.

Het Raf Vertessen Quartet als pleitbezorgers voor vrijheid die ze vervolgens aan de hand van hun persoonlijke improviserende ambachtskennis aanwenden om tot een nieuw model te komen."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Glenn Astarita, All About Jazz (14/11/2020) ****1/2
"Since relocating from his native Belgium to New York City, superb drummer and wily composer Raf Vertessen has ingratiated his talents into the region's always burgeoning improv and avant-garde musicscape, performing with upper-echelon musicians, evidenced on this first-rate debut as a leader.

Here, the drummer cites influences from the dynamic international contingent of 1960s free/progressive jazz performers who turned conventional jazz frameworks upside down. The drummer's works include budding layers of sound, by using building blocks amid blossoming cadences, fractured funk beats, free jazz lanes, and gushing outbreaks by trumpeter Adam O'Farrill and tenor saxophonist Anna Webber. But that's not all. The band makes no concessions as they glaringly enjoy formulating all the creative aspects atop a given pulse or theme. Throughout, the frontline delves into cat and mouse-like dialogues and complex, odd-metered unison choruses along with dusty fadeouts or when motifs prompt imagery of the musicians cruising along a curvy hiking trail towards a summit.

The semi-structural components equate to music with a message, absorbed by the ear of the beholder. Moreover, they flirt with minimalism, yet "#4" features Webber's hypersonic lines above frothy undercurrents, where bassist Nick Dunston and the leader propagate a rolling and tumbling pace with unrelenting energy and verve. Rapid-fire solos abound within undulating grooves and offbeat rhythms as the element of surprise is ongoing. Indeed, the program is chock full of tricky mini-arrangements and sizzling dynamics. However, "IRR (1) & #3" is a rather skittish free form romp with a robust gait and numerous dips and spikes. Whereas Vertessen's massive press rolls and snappy hits prod the soloists into exploration mode, leading to brash, regal statements, and more revved up unison choruses as themes reappear and transparently dissolve into nothingness.

The final track, "#2," is introspective with an intimate and solemn undertow, launched by Dunston's weeping arco phrasings. It's an airy tune, although the ensemble opens the playing field during the coda. In sum, Vertessen's quartet turns back the hands of time with an ultra-modern purview on this unexpected 2020-issued gem"

eNR054: Getting Lost in Tiny Spaces by GLiTS
Sergio Liberati, Jazzaround (13/11/2020)
"Bart Maris (trompette, bugle) et Peter Vandenberghe (piano) étaient récemment invités dans le cadre du festival « Jazz04 au fil de l'eau », dans la salle de l'An Vert. Ils y présentaient cet album, GLITS (ou Getting Lost In Tiny Spaces). Complices depuis plus de 25 ans, d'abord dans X-Legged Sally puis ensuite dans Flat Earth Society, ces deux musiciens font également partie de très nombreux autres projets. Citons, entre autres, pour Bart Maris, le groupe Jaune Toujours (mené par son frère Piet : un mélange de plusieurs influences, souvent à coloration folklorique) et pour Peter Vandenberghe le groupe Too Noisy Fish (composé des trois membres de la section rythmique de Flat Earth Society). Et puis il y a ce GLITS. Revenons un instant sur leur album, sorti en 2017 déjà. 11 compositions, majoritairement écrites par Bart Maris et arrangées par Peter Vandenberghe. Il s'agit principalement d'improvisations free jouées avec une certaine fougue, des petits dialogues (avec une aisance naturelle et une écoute mutuelle, un réel respect de l'autre), qui, comme l'indique le titre de l'album, se perdent dans de minuscules espaces… N'ayez pas peur : GLITS ne propose pas une musique hermétique, on peut s'y jeter et y découvrir également des moments harmonieux, davantage écrits. Si vous appréciez ce qu'ont réalisé ces deux musiciens jusqu'à ce jour, vous ne pourrez être que conquis."

eNR096: Impermanent by Daniele Martini Quartet
Jean-Claude Vantroyen, Le soir Mad p.18 (10/11/2020)***
"Le sax ténor Daniele Martini est né à Rome mais après des études aux Pays-Bas, il s'est installé à Bruxelles. Il a travaillé avec Nicola Lancerotti, Giovanni di Domenico, Jordi Grognard, Laurent Blondiau, Nate Wooley. Dans son quartet, il est fameusement bien entouré : Bram De Looze au piano, Manolo Cabras à la contrebasse et João Lobo à la batterie. Six compositions originales du leader. Et des sonorités chaudes, intimes, sensuelles. La voix du sax est veloutée, le piano est créatif et souvent inattendu, la contrebasse est subtile, en motifs de contrepoint, la batterie colore l'ensemble. La musique entrouvre la porte du free jazz sans jamais s'y engouffrer vraiment, sans excès. On est plutôt dans du cool d'aujourd'hui, mais sans aucune froideur. Il y a de la tension dans cet album, mais contrôlée, enrênée, et c'est ça qui est très réussi. A écouter attentivement, un verre de calvados ou de vieux cognac à portée de main."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Mike, Avant Music News US (07/11/2020)
"Not knowing of Brooklyn-based Belgian drummer Raf Vertessen, LOI caught my attention because of his bandmates – trumpeter Adam O'Farrill, saxophonist Anna Webber, and bassist Nick Dunston. Webber, in particular, has made her mark over the last several years as a composer and bandleader, while O'Farrill and Dunston are showing up on more and more recordings of note.

Roughly composed, the music of LOI also incorporates elements of surprise and looseness. While a studio recording, it was put down after the quartet toured Europe for two weeks, playing variations of the material. Thus, the album has a live and open feel while still exhibiting a logical structure.

Vertessen is as comfortable with complex themes as he is with freely-improvised atmospherics and blowouts. His approach is rattling, exploring the nooks and crannies of his set with some use of extended techniques. If anything, he channels the great European free jazz drummers (Bennink, Oxley, Nilssen-Love) but with influences from the modern New York scene.

Webber and O'Farrill are an interesting pair, the former more ready to go outside while the latter plays in a somewhat less radical fashion. This comes together as a push-and-pull, with Webber testing the boundaries and O'Farrill staying mostly grounded. Webber's cerebral approach is on full display – fans of her previous releases will find much to like here.

Dunston's contributions are the most subtle and suffer from modestly low volume in the mix, but he does not intend to stand out. While staying busy, his playing is unobtrusive. Thus, it is a bit easy to miss at first. But a thorough listen of LOI focusing on the bass lines is rewarding in and of itself.

LOI is an intriguing and compelling release from a relative newcomer. It covers a great deal of ground sonically and texturally. Case in point, there is a certain playfulness to some of Vertessen's tunes that breaks up what is otherwise a serious and attention-demanding listen. Highly recommended."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Jazzit Italia Jazzmagazine (05/11/2020)
"L'album di esordio del batterista belga.

Belga di nascita ma residente a Brooklyn dal 2016, Raf Vertessen ha frequentato intense relazioni con alcuni nomi importanti dell'avanguardia di New York, tra cui Joe Morris, Joe McPhee, Ingrid Laubrock e Ches Smith.

"LOI" è il suo debutto discografico, realizzato da un gruppo che vede Adam O'Farrill alla tromba, Anna Webber al tenore e Nick Dunston al contrabbasso. L'album contiene nove brani originali di Vertessen ispirati alla New Thing degli anni 60 e dalle scene creative europee.""

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Brad Cohan, Jazztimes US (03/11/2020)
"The dense vocabulary that Belgium-born, Brooklyn-based drummer, percussionist, and composer Raf Vertessen possesses is fit for a wise veteran. The catch is, he's only 27. In just a short stint, Vertessen has quickly established himself as a force in New York City's improvised music scene, counting avant-garde titans like Joe Morris, Joe McPhee, Ingrid Laubrock, and Ches Smith as mentors.

The influence of those luminaries—particularly Smith—resounds on LOI, Vertessen's standout debut as a bandleader. But the loose-jointed Belgian has his own voice, which he employs with ever-shifting tempo changes and mathy fury that give the listener a case of whiplash. While Vertessen is perfectly adept at artful nuance, he's constantly in your face throughout the nine tracks on LOI, thwacking and thumping his drum kit like a mad beat scientist.

However, Vertessen couldn't pull this off alone. He's assembled an all-star-level group to help bring his intricately woven pieces to life: tenor saxophonist Anna Webber, trumpeter Adam O'Farrill, and upright bassist Nick Dunston. They meld seamlessly into the fray, playing close-to-perfect complements to Vertessen's knotty structures.

With Webber and O'Farrill's bouncy, turbulent lines zigzagging over one another and Dunston providing the rhythmic foundation, Vertessen doesn't hang back. Instead, he plays to his strengths with an electrifying array of salvos that progress from slow-building tension to explosive release and back again. That locked-in dynamic comes through on dizzying yet infectious tunes such as the title track, "#4," and "FAKE 3:7." A dominant presence both behind the kit and up front, Raf Vertessen has made quite the debut."

eNR107: s/t by Orange Moon
Herman te Loo, JazzFlits 346 p.7 (02/11/2020)
"Het houdt maar niet op met die eigenzinnige piano- trio's uit België. Na het LAB Trio, De Beren Gieren, Lawaai en Donder krijgen we nu Orange Moon gepresenteerd. Het titelloze debuutalbum brengt twee jonge talenten en een routinier samen voor een verrassende staalkaart aan muziek. Pianist Hendrik Lasure kennen we van het duo SCHNTZL en ook drummer Mathieu Calleja valt in de categorie 'jong talent'. Bassist Manolo Cabras heeft een indrukwekkend cv met namen als Toots Thielemans, Ben Sluijs, Erik Vermeulen en Manuel Hermia. Ze brengen hun muzikale kwaliteiten als collectief aan de man en de tracklist van het album laat composities van alle drie alsmede collectieve stukken zien. Lasure beschikt over een subliem, licht en klassiek aandoend toucher, waarmee hij soepel en nooit te nadrukkelijk voor de melodieën en akkoorden zorgt. Hij kan zich ook goed wegcijferen, en op de achtergrond behoedzaam het muzikale discours van kanttekeningen voorzien. Een goed voorbeeld is 'Moulin le retour' waar Cabras en vooral Calleja de vrije ruimte benutten voor een avontuurlijk muzikaal verhaal. Veel van de stukken zijn kalm, overdacht en rubato van aard, en hebben de elegantie van klassieke muziek. Daar waar het trio zich wel aan ritmiek en tempo waagt, komt de naam van Paul Bley bovendrijven, zoals in 'To the teachers."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Herman te Loo, JazzFlits 346 p.9 (02/11/2020)
"Sinds 2016 woont en werkt de jonge Belgische drummer Raf Vertessen in Brooklyn. Aldaar formeerde hij al snel een eigen kwartet, waarmee hij nu zijn debuut als leider maakt. Met twee creatieve blazers (trompettist Adam O'Farrill en tenorsaxofoniste Anna Webber) en de soepele bassist Nick Dunston heeft hij een goed ensemble gesmeed. In vrijwel alle stukken wordt collectief geïmproviseerd, waarbij de over elkaar heen buitelende blazers vrolijk stemmend werken. In 'Fake 3:7' en 'IRR(1) & #3' doen ze dat in prettige, nooit overhaaste tempo's en pakkende, ritmische melodieën die hoogtijdagen van de loft jazz in herinnering roepen. Toch zijn het niet alleen tempo en ritme die het totaalbeeld van 'LOI' bepalen. Er zijn ook de nodige stukken die tempoloos zijn en zich richten op spannende klankexploraties. Vertessen toont zich in dit alles een slagwerker die zowel in kleuring en melodievorming als in hink-stap-sprong-ritmiek nu al een meester toont. Zijn composities zijn summier en lijken vaak niet veel meer dan een goed uitgangspunt of raamwerk voor open improvisaties. Maar een zo creatief kwartet heeft niet zo heel veel nodig om muziek te maken die ertoe doet."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Dani Heyvaert, Rootstime (01/11/2020)
"Kijk, dit vind ik nu eens moeilijk zie: iets zinnigs schrijven over een plaat die zodanig hard onder je vel kruipt, dat ze je dagenlang niet loslaat. Da's namelijk bijzonder subjectief en naar het schijnt mag dat niet in een recensie. OK, we proberen toch maar… Drummer Raf Vertessen verkaste enkele jaren geleden naar Brooklyn en zo te zien heeft hij zich ginder flink in de kijker gewerkt. Althans: zijn naam klinkt in de (free)jazz kringen verre van onbekend en hij kreeg zelfs al de kans in The Stone te spelen, de club van John Zorn. Ik laat me vertellen dat je daar niet zomaar binnengeraakt.

Vertessen, zo las ik in een min of meer recent interview, bezocht veel concerten, vooral van de jongere generatie muzikanten waartoe hij wil behoren en hij geraakte daarbij aan de praat met de mensen, die vandaag zijn Quartet vervolledigen: trompettist Adam O'Farrill,die uit de latin Jazz Orchestra van zijn vader Arturo komt, de Canadese saxofoniste Anna Webber en de uit Brooklyn afkomstige bassist en componist Nick Dunston, die ook vroeger al met Webber werkte, maar bij voorbeeld ook ùet %ark Ribot speelde. Aangezien Vertessen niet alleen drummer is, maar constant aan het componeren is, vroeg hij de drie of ze 't zagen zitten om eens een avond bijeen te komen en enkele van zijn muziekjes te spelen. Zo geschiedde: de drie gasten zijn niet bepaald debutanten en ze gingen dan ook vol overtuiging met het materiaal van Vertessen aan de slag.

Het resultaat, dat normaal gezien rond deze tijd live had moeten voorgesteld worden, wat door Covid-10 jammer genoeg in het water viel, is nu sinds een paar weken fysiek verkrijgbaar dankzij de open geesten van El Negocito Records en ik mag zonder de minste schroom zeggen dat ik er flink ondersteboven van ben. Dit is muziek uit de grootstad, dit is volop chaos, maar de vier halen er hele brokken onversneden schoonheid uit: dat struikelt en buitelt een vol uur over en door elkaar heen, maar het pakt je wel vanaf de eerste seconde bij het nekvel. Het is simpelweg onmogelijk niet te luisteren, als deze plaat speelt: telkens weer gebeuren er dingen, die je bij de les houden en je aandacht prikkelen en eer je het goed en wel beseft, ben je 62 minuten gebiologeerd aan het luisteren.

Soms wordt er echt samengespeeld, soms zoeken de muzikanten ronduit de confrontatie en mikken ze op de contrasten, maar keer op keer worden de soms nerveuze passages gecompenseerd door verrassend melodieuze lijnen. De vier speelden, voor ze de plaat opnamen, een tourneetje van twee weken, waarbij de setlist avond na avond veranderde en zelfs de partituren van de een doorgegeven werden naar de ander. Het resultaat is, voor mij althans, redelijk verbluffend en ik kan alleen maar spijt hebben dat de Belgische concerten niet (allemaal) doorgang konden vinden. Deze CD biedt trost, veel troost en we kunnen dus alleen maar halsreikend naar volgend jaar uitkijken en hopen dat het er dan wel van komt. Had ik al gezegd dat ik deze CD meer dan straf vind? Nu dan!"

eNR107: s/t by Orange Moon
Bernard Lefèvre, Jazz Halo (28/10/2020)
"Pianist Hendrik Lasure bekend van bij SCHNTZL in duo met Casper Van De Velde, in trio met Easy Pieces of nog met de zevenkoppige band Warm Bad, hield er daarnaast al enige tijd een eigenzinnig trio op na: Orange Moon. Dit pianotrio liet zich al in 2016 opmerken en vormt een hecht collectief met input van drie geïnspireerde improvisatiemeesters die elk ook nog individueel hun persoonlijkheid uitdrukken.

Voor 'Viscositeit' en 'Compro' tekent Hendrik Lasure uitgesproken minimalistisch en beeldend, terwijl 'Andante N°2', 'To The Teachers' en 'Tin Tin' het iets nerveuzer karakter uitdragen van bassist Manolo Cabras en zo ook drummer Mathieu Calleja in zijn eigen werk 'Moulin Le Retour' en 'Crystal Baby' subtiel en expressief zijn stempel drukt.
Alle muzikale trekjes van deze drie persoonlijkheden vallen helemaal in de plooi terwijl ze open en ook verder nog gezamenlijk improviseren in 'Last Call', 'Propositions', 'Let's Dance' en 'Caronte'. De ingehouden en impressionistische klankkleur roept bij mij het Noorse trio van pianist/kunstenaar Svein Finnerud op. En ook bij Orange Moon raakt me het beeldend karakter van de muziek en de link naar de natuur, van fjorden tot de volle maan. Het nodigt uit tot een introspectief beleven.

Orange Moon is moderne triojazz die melodisch getriggerd, maar met een free jazz geladen spanningsboog, diep gevoelig raakt.

Laat je onderdompelen in het voor deze donkere dagen feeërieke spel van Lasure – Cabras – Calleja bij een oranje of volle maan. Voor de nieuwsgierigen: volle maan komt eraan op het eind van de volgende maanden en de supermaan op 27 april 2021!"

eNR073: Live At Dommelhof by Peter Hertmans Quintet
Jean-Pierre Goffin, Jazz'Halo (25/10/2020)
"Que tombe dans ma boite aux lettres ce cd huit mois après sa sortie me fait penser que d'autres ont sans doute déjà eu la très bonne idée de le chroniquer (et vérification faite, c'est le cas par mon ami et fin connaisseur Claude Loxhay). Au risque de répéter ce qui a déjà été dit, je ne peux m'empêcher d'écrire sur cette musique qui m'a fait un bien fou dans une période complètement dingue où la seule musique live qu'on puisse se mettre dans les oreilles est celle gravée sur galette.

« La parution d'un CD live est complètement différente d'un album en studio. Les imperfections de l'excitation du moment font partie intégrante du charme de la chaleur du live difficile à atteindre en studio » dit Peter Hertmans dans les notes de pochette. On lui répondra qu'en effet rien n'égale la liberté et l'interaction qu'offre la performance en public et que son album en est un parfait exemple.

Pour ce quintet live au « Dommelhof » de Pelt, le guitariste réunit un quintet d'enfer : Steven Delannoye au sax-ténor, Nicola Andrioli au piano, Jos Machtel à la contrebasse et Marek Patrman aux drums. Le saxophoniste propose en ouverture une de ses compositions aux accents très boppish où chaque musicien développe son discours avec une énergie communicative, en particulier Nicola Andriloi très en verve déjà il y a huit ans (il enregistrait à cette époque « Côté Jardin » avec Philip Catherine).

« Racconti » du même Nicola Andrioli est une petite merveille de lyrisme et de musicalité tel que le pianiste des Pouilles peut en distiller dans ses projets.

Les trois compositions de Peter Hertmans forment l'ossature d'un répertoire dynamique et ouvert où les solos de Delannoye et Andrioli, sur « The One Step » entre autres, s'entrelacent dans les notes de guitare avec une fluidité parfaite. « Merci Philip » s'ouvre sur une improvisation du guitariste mêlant énergie et finesse dans un esprit très « Catherine » le morceau débutant en douceur avant de s'envoler dans un groove intense, souvenir sans doute du « Guitar Orchestra » auquel Philip l'avait invité en compagnie de Pierre Van Dormael, Victor Da Costa et Quentin Liégeois. Le solo de Steven Delannoye suit dans la même construction de détente-tension, ainsi va aussi le solo de piano qui suit passant d'un intimisme velouté à la puissance d'accords à la McCoy Tyner. « Is That You » clôture ce très beau concert avec le sax de Steven Delannoye qui avait déjà participé à la version studio enregistrée sur « The Other Side ». Une album-témoin d'une session live où les quatre musiciens atteignent en même temps un niveau de musicalité et d'interconnection remarquable."

eNR073: Live At Dommelhof by Peter Hertmans Quintet
Pierre Dulieu, Dragonjazz (24/10/2020)
"En octobre 2012, Peter Hertmans, à la tête d'un quintet, fut invité à se produire dans le beau domaine de Dommelhof dans la province du Limbourg et, par chance, le concert fut enregistré et est maintenant édité, huit années plus tard, par le label El Negocito. De toutes façons, cette musique ne se démode pas et sonne aussi fraîche aujourd'hui qu'elle l'était le soir du concert.

Le répertoire comprend une composition de Nicola Andrioli, Racconti, sur laquelle le pianiste dévoile déjà un lyrisme naturel qu'il aura l'occasion d'approfondir plus tard sur ses productions personnelles. Deux autres pièces ont été écrites par le saxophoniste Steven Delannoye. La première, Up-Town, qui ouvre l'album est un bop moderne qui permet au quintet de réchauffer l'atmosphère : après le thème exposé au ténor, les solos de piano, de guitare, de saxophone et finalement de contrebasse se succèdent sur un rythme efficace assuré par le tandem Jos Machtel / Marek Patrman. La seconde, One Chance, sonne comme une lamentation délivrée dans le silence d'un public respectueux. On en profitera pour souligner la qualité de cet enregistrement dont le son chaleureux flatte les oreilles de l'auditeur.

Les trois dernières compositions sont de Peter Hertmans. On épinglera le splendide Merci Philip, sans doute un hommage à Philip Catherine, qui figurait sur l'album Cadences du guitariste sorti en 2007 sur Mogno. Le leader y délivre une improvisation élégante qui séduit par ses qualités mélodiques mais aussi la fluidité de son phrasé, son enveloppe sonore et sa dynamique exceptionnelle. En ce qui concerne les deux autre titres, The One Step figurait également sur Cadences tandis que Is That You? est repris de l'album The Other Side, enregistré initialement en trio et paru en 2004 chez Quetzal Records. L'écouter dans ce contexte, réarrangé pour un quintet, est un vrai régal.

Ce disque qui est le témoignage d'un moment live exceptionnel est en soi un sacré album qui ravira tout fan de jazz surtout en cette période difficile où les concerts sont devenus très rares, voire impossibles. Faites-vous plaisir!"

eNR107: s/t by Bloom
Georges Tonla Briquet, JazzHalo (19/10/2020)
"Gitarist Quentin Stokart kennen we van bij Edi Olvitt en het Luikse L'Oeil Kollectif. Onder de naam BLOOM schaarde hij indertijd een aantal improvisators van verschillende generaties rondom zich. 'Bloom' is hun volwaardig visitekaartje na de korte introductie in 2017.

De openingstrack dient om wat losse ideeën te suggereren en iedereen de kans te geven zich op te stellen, met drummer Alain Deval en bassist Manolo Cabras voorop. Stap voor stap schuifelen de twee saxofonisten (Bruno Grollet, Clement Dechambre) mee naar voor met gitarist Quentin Stokart in hun spoor. De kaarten zijn verdeeld en de regels gekend. Stokart tekende voor zes onderdelen de lijnen uit, voor de overige vijf is het een zuiver spel van (in de hand gewerkte) toevalligheden waarbij elke protagonist zijn inbreng heeft.

De (vaag) vastgelegde scenario's wisselen telkens af met een gezamenlijke improvisatie. Groot verschil is er niet en voor wie niet op voorhand de volgorde kent, zijn alle stukken onderling inwisselbaar. Langzaam uitgetekende mini tableaus volgen op cut-up passages. Er wordt geschuurd en geschaafd, gekronkeld en gezalfd. Uit schijnbaar ondoordringbare labyrinten duiken plots gestileerde patronen op. Zo doorprikken ze de bedrieglijke eenvoud maar zonder ooit helemaal te ontsporen.

Op een paar uiterst korte uitbarstingen na, is dit een schoolvoorbeeld van het laten samensmelten van partituur en improvisatie op huiskamerniveau. De wisselende verhoudingen gebeuren zonder extreme uitvallen die de onderlinge samenhorigheid verstoren. Voor liefhebbers van labels als Aspen, Intakt en Hubro. Ideale kandidaat voor een volgende editie van Jazz@Home.

Alhoewel dezelfde titel en eenzelfde hoes als 'Bloom' uit 2017 gaat het hier om een totaal nieuwe opname gemaakt op 17 en 18 april 2019 in Werkplaats Walter."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Tor Hammerø, Nettavisen & Blogg.no (16/10/2020)
Blant de veldig mange tingene jeg kan kan veldig lite om er belgisk frijazz, om ikke i en særstilling, så langt oppe på lista. Her følger et par forsøk på å gjøre noe med dette avsindige misforholdet.

Raf Vertessen med sin spennende New York-kvartett. Trommeslageren Raf Vertessen (27) satte kursen for New York og i stor grad det spennende avantgarde-miljøet i Brooklyn i 2016. Der har han etablert seg blant noen av de ypperste med sitt ekspressive, lyttende og åpne trommespill.

Vertessen har spilt med storheter som Joe McPhee, Ingrid Laubrock og Ches Smith og i forbindelse med en turné på gamle tomter i Europa høsten for to år siden, satte Vertessen sammen et band med noen av Brooklyns mest lovende og mest spennende unge musikanter.

Bassisten Nick Dunston er et nytt navn for meg, mens trompeteren Adam O´Farrill og tenorsaksofonisten Anna Webber allerede er kjente navn i den frilynte sfæren over there. Etter to uker på veien i Europa, som alle fire var veldig fornøyde med, bestemte de seg for å gå i studio i Köln før de returnerte til USA.

Med store doser inspirasjon dra den amerikanske New Thing-scena på 60-tallet via den europeiske frijazzscena og fram til det som skjer i og rundt Brooklyn nuh til dags, gir de fire oss vel en time med ni "låter" fullstendig unnfanga der og da.

Dette er åpen, løs og empatisk musikk med masse dynamikk der fire mer enn lovende og lyttende musikanter møtes på likefot og med ønske om og evne til å skape noe eget. Dette er Raf Vertessen sin debut som bandleder og jeg føler meg trygg på at vi får høre mye mer fra den stemma i tiåra som kommer. Ekstra morsomt er det at "vår egen" Eivind Opsvik har mastra skiva."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Pierre Dulieu, DragonJazz (02/10/2020)
"Le batteur belge Raf Vertessen s'est installé à Brooklyn en 2016. Il s'est ainsi déplacé au cœur d'une ville où bouillonne encore un jazz d'avant-garde qu'on pratique finalement assez peu sous d'autres cieux. Il y a rapidement tissé des liens avec des musiciens du cru comme le guitariste Joe Morris, le saxophoniste Joe McPhee et le percussionniste Ches Smith. Avec son quartet, il vient de sortir son premier album, disponible sur la plateforme Bandcamp, qui est édité par El Negocito. Basé à Ghent, ce label spécialisé dans le jazz improvisé et ouvert sur toutes les expériences laisse une totale liberté aux musiciens qui peuvent y exprimer toutes leurs idées sans aucune contrainte.

Les intitulés cryptés ne donnent guère d'indications sur ce que renferment les morceaux et c'est à l'écoute qu'il faut se forger une idée de la musique du quartet. Le batteur y joue en compagnie de trois musiciens habitués de la scène new-yorkaise : le trompettiste Adam O'Farrill, le saxophoniste ténor Anna Webber et le bassiste Nick Dunston. Inspirée par la new-thing des années 60 et par les courants modernes qui en sont dérivés, cette musique qui s'affranchit des définitions du jazz mise tout sur l'improvisation et sur l'absence d'hiérarchie entre les musiciens. Le résultat est donc non seulement imprévisible mais il peut constamment varier en fonction de la direction collective que peut prendre le groupe. Les ambiances sont ainsi multiples passant, parois au sein d'un même titre, d'orgies sonores à des sections qui apparaissent plus structurées.

On peut appréhender cette musique sur plusieurs plans mais le mieux est de se laisser emporter par le torrent d'idées qui vont et viennent au gré des interventions qui privilégient l'instant, l'immédiat, le provisoire. L'énergie brute y côtoie l'incantation et le mystère. Comme sur la pochette du peintre cubain Hery Paz (également saxophoniste) ou dans un tableau de Jackson Pollock, les couleurs et les lignes directrices se croisent dans une totale abstraction mais il n'empêche que cette expression au-delà du langage conventionnel fait naître des émotions éphémères qui se chevauchent au grès des sons en perpétuel mouvement.

En définitive, cette musique est comme la vie : elle vibre, elle mute, elle se révolte, meurt et se régénère pour évoluer vers un but qui n'est jamais clairement défini."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Jordi De Beule, Jazz & Mo (10/2020)
Het gebeurt niet iedere dag dat een Belg geprogrammeerd wordt in The Stone van John Zorn. Sinds drummer Raf Vertessen zich in 2016 in New York vestigde, heeft hij duidelijk zijn draai gevonden in de plaatselijke avant-garde scene. Van over de plas was het dan ook uitkijken naar zijn debuut als leider en eind september verscheen het dan eindelijk op Bandcamp (hier kun je het album bestellen).

Het resultaat werd iets broeierigs, niet te sturen, ongepolijst, recht uit de onderbuik… Niet toevallig, hoewel opvallend, duikt de naam van Jaimie Branch op in de liner notes, als mixer. Met gebalde vuist kroop zij de voorbije jaren uit de underground om de wereld wakker te blazen met haar trompet en rauwe energie. Zonder expliciet de revolutie te preken, duikt ook LOI met de neus vooruit in de chaos van vandaag. De buitelingen die dat een uur lang oplevert, zijn opvallend elegant.

Neem bijvoorbeeld het spannende contrast in het slotnummer. Hoe mooi breekt de trompet van Adam O'Farrill door nadat Nick Dunston al minutenlang de snaren van zijn bas bestrijkt? Maar hoe dreigend zijn ook het spel van Vertessen en Anna Webber op tenor in de achtergrond? Dat de vier mekaar perfect vinden, is de vrucht van een veertiendaagse tour waarin de setlist iedere avond veranderde en ook de partituren durfden doorschuiven. Het is alsof iedereen zodanig thuis is in de muziek dat de muziek zelf de leiding neemt. En zo kan dit kwartet met ronkende namen zich onderweg vrank en vrij uitdrukken op zijn instrumenten. De ene keer haast theatraal, de andere keer frenetisch, dan weer enkel via krakende drumvellen, hijgende blazers, zingende bassnaren...

Jazz op het gevoel, die je de oren doet spitsen. Meer van dat!"

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
Pierre Dulieu, DragonJazz (10/2020)
"This is boundary-pushing jazz. An album tending toward exploratory cadences and rasp dissonance with a gift for evocative images. Energy is palpable throughout the album's 9 tracks and it is impossible to not appreciate the band's effortless proficiency to create in the moment. If you like your jazz free and unconventional, you will be willing to take the time to connect with the material and let yourself sink into it."

eNR097: LOI by Raf Vertessen Quartet
O's place Jazz Magazine, Issue 26.3 (10/2020)
"Belgian drummer and composer RAF Vertessen arrived in Brooklyn several years ago and now leads a quartet with Anna Webber (t-sax), Adam O' Farrill (t) and Nick Dunston (b). LOI is Raf's debut recording. It starts out slowly with the title track and the music becomes increasingly more engaging. Fully warmed up, the band excelled on the second half of the recording. The best bets are the spontaneous layering of the horns on "Fake 3-7" and "Cardinal 2-3""

eNR073: Live At Dommelhof by Peter Hertmans Quintet
Claude Loxhay, Jazz'Halo (26/05/2020)
"Peter Hertmans est un de nos meilleurs guitaristes, avec une discographie comportant une quinzaine de titres.

Son dernier album, enregistré en trio avec Benoît Sourisse et André Charlier, date de 2018. Voici que sort Live at Dommelhof, le club très actif de Neerpelt. L'album a été enregistré en 2012 mais la musique n'a pas pris une ride, au contraire, ce CD comble un vide et présente quelques nouveautés.

Cet enregistrement live s'intercale entre deux albums de Peter, en quartet avec Daniel Stockart au saxophone alto: Cadences de 2008 et Dedication de 2015 (chroniqué en son temps). Par ailleurs, si Peter Hertmans a croisé plusieurs saxophonistes, tels Erwin Vann, Jeroen Van Herzeele, Daniel Stockart ou l'Allemand Paul Heller pour le récent album Positive de Michel Herr, Steven Delannoye (ts) n'avait encore jamais gravé de disque avec lui, sinon comme invité pour The other side en 2004.

En 2012, Steven Delannoye jouait avec son New York Trio et venait d'enregistrer Uptown avec Franck Vaganée en invité.

Par ailleurs, Peter Hertmans a rarement enregistré avec un pianiste si ce n'est pour Positive, avec Nathalie Loriers, sur la musique de Michel Herr. Il invite ici Nicola Andrioli qui vient d'enregistrer Côté Jardin avec Philip Catherine et qui croisera Steven Delannoye, en 2016, pour Dining in the dark.

A la contrebasse, Jos Machtel, membre du Brussels Jazz Orchestra durant de nombreuses années (on le retrouve sur tous les albums sortis entre 2002 et 2018), mais aussi du groupe de Bruno Vansina (Stratocluster) et du quartet Del Ferro - Vaganée (Happy Notes en 2012).

A la batterie, Marek Patrman qui a souvent joué aux côtés de Manolo Cabras, soit dans le quartet ou quintet de Ben Sluijs, soit avec le trio d'Erik Vermeulen.

Par ailleurs, l'enregistrement live a ses propres caractéristiques : spontanéité et interactivité accrue entre les musiciens et contact direct avec le public qui les galvanise: l'enregistrement live possède "a charming live warmth that is difficult to achieve in studio… let's not forget the role of the audience,without the audience, this music could not exist" (texte de pochette).

Au répertoire du concert, six longues compositions (trois de 10 à 14 minutes). D'abord trois compositions de Peter Hertmans: The one step et Merci Philip déjà présents sur Cadences auxquels se joint Is that you repris à The other side. Ensuite deux compositions de Steven Delannoye (le bopisant Up-Town et One Chance de l'époque du New York Trio) et une d'Andrioli (Racconti).

Le live permet aussi à chacun de prendre des solos ad libitum. Beaux solos de guitare qui mettent en évidence la vélocité de jeu de Peter (Up-Town, Is that you) comme son sens mélodique (Merci Philip, Racconti). On y retrouve la voix chaude du ténor de Steven aux inflexions vigoureuses (le très bop Up-Town, The one step), une voix parfois teintée d'une sonorité veloutées dans les ballades (Racconti, One chance). On retrouve aussi le lyrisme mélodique de Nicola (Racconti) comme son toucher énergique (Up-Town). Jos Machtel impose la sonorité ronde de sa contrebasse (solo sur Up-Town) et Marek Patrman assure un drive vigoureux au quintet.

Chacun est mis en valeur à son tour."

eNR074: Live At JazzCase by Reeds & Deeds
Claude Loxhay, Jazz'Halo (26/05/2020)
"Les fidèles de Jazz!Brugge se souviennent certainement du pianiste Michiel Braam et de son Bik Bent Braam, un orchestre de 13 joyeux lurons, comme en ont le secret les Hollandais: pensez au Willem Breuker Kollektief.

On a pu entendre le pianiste en solo (Gloomy Sunday), en trio avec Wilbert De Joode (cb) et Michael Vatcher (dm) pour Monk Materials, au sein du sextet All ears, avec Frans Vermeerssen (ts) et Herb Robertson (tp). En 1995, il montrait déjà sa passion pour Roland Kirk avec One for Rahsaan et il récidivait, en 2016, en formant le sextet Reeds and Deeds, titre d'un album de Kirk datant de 1963.

Trois multi-anchistes et une rythmique solide constituent ce sextet plein de vie.

Au ténor et soprano, Frans Vermeerssen, formé aux Conservatoires de Groningen et Amsterdam: il a fait partie de Tam Tam Fanfare, du Contraband de Willem Van Manen (tb), du Willem Breuker Kollektief et était déjà présent pour One for Rahsaan.

Au ténor, alto et soprano, Bo van de Graaf qui a fait partie du Bik Bent Braam comme de I Compani (Ecco, musique de Nino Rota). En 2015, il a recroisé Michiel Braam pour Olanda Due.

Au ténor, à la flûte et au piccolo, Alex Coke. Né à Dallas, il est arrivé à Amsterdam en 1992. Il a fait partie du Kollektief de Willem Breuker et a retrouvé celui-ci, avec le trompettiste Erik Vloeimans, pour The Compositions of Eric Dolphy.

A la contrebasse, Arjen Gorter, membre permanent du Willem Breuker Kollektief. Il a aussi croisé Roswell Rudd, Misha Mengelberg, Steve Lacy, Han Bennink ou Lee Konitz.

A la batterie, Makki van Engelen qui a fait partie de I Compani et a joué avec Anton Goudsmit, le guitariste d'Erik Vloeimans.

Au répertoire, neuf compositions de Roland Kirk: Three for the festival, un des classiques de We free Kings de 1962, comme The haunted melody; Gifts and messages et Vertigo Ro d'un album de 64; The inflated tears et A laugh for Rory d'un album de 68; Bright Moments de 73, Silverization et puis Steppin' into Beauty de 77.

Pour restituer la polyphonie de Kirk (ténor, stritch et manzelo, auxquels se joignent flûte et sirène), nos Hollandais espiègles alignent trois ténors de front (Gifts and messages ou Silverization), ténor et soprano (Three for the festival, The inflated tears), alto et piccolo (A laugh for Rory) ou flûte (Steppin' into beauty, Bright moments).

Des ballades (Steppin' into beauty) alternent avec des atmosphères bluesy (Gifts and messages) ou des tempos échevelés (Vertigo Ro avec ténor à la sonorité éraillée), avec piano stride (The haunted melody) ou déluges de notes (A laugh for Rory).

Une belle manière de célébrer cette musique intemporelle: un coup de vent free dans une époque tiède."

eNR074: Live At JazzCase by Reeds & Deeds
Ben Taffijn, Draai om je Oren (23/04/2020)
"Reeds & Deeds wortelt in het werk van de vermaarde rietblazer Rahsaan Roland Kirk, die zich als voorganger van dit sextet niets aantrok van muzikale conventies. Natuurlijk zijn alle composities die de rietblazers Frans Vermeerssen, Bo van de Graaf en Alex Coke, pianist Michiel Braam, bassist Arjen Gorter en drummer Makki van Engelen op 15 november 2018 in Dommelhof ten gehore brachten van Kirks hand.

Fel ritmisch klinkt 'A Laugh For Rory'. Braam zet de toon met krachtige aanslagen. De drie blazers zetten de speelse melodie neer. De klanken van alle soorten saxofoons, fluit en piccolo bieden de onmisbare afwisseling. In 'Gifts And Messages' deinen we heerlijk mee op roomzachte klanken van de tenorsax en op 'Three For The Festival' op spannende sopraansaxklanken. Een schitterende toevoeging is de fluit. Een instrument dat een verhoudingsgewijs marginale rol vervult binnen de jazz. Maar de bijdrage van Coke op 'Steppin' Into Beauty' maakt weer eens duidelijk hoe jammer dat eigenlijk is. Overigens is de bassolo van Gorter hier evenmin te versmaden. In 'Silverization' raken we weer op stoom, culminerend in een indrukwekkende drumsolo van Van Engelen. Wonderschoon en heerlijk speels saxspel ook op 'The Haunted Melody', inclusief percussief spel op de kleppen en door Braam op de piano. 'Vertigo Ro' is de stomende afsluiter van dit enerverende album. Virtuoos pianospel van Braam, pittig spel van de ritmesectie en wederom energieke capriolen van de blazers."

eNR070: Live In Neerpelt by Jozef Dumoulin & Lidlboj
Ben Taffijn, Draai om je Oren (23/04/2020)
"Op 13 januari 2011 stond toetsenist Jozef Dumoulin op het podium in Dommelhof, samen met zijn kwintet Lidlboj, dat verder bestaat uit vocaliste/toetseniste Lynn Cassiers, saxofonist Bo Van der Werf, bassist Dries Laheye en drummer Eric Thielemans. Laheye deed voor het eerst mee en Dumoulin is voor de verandering eens niet te horen op de Fender Rhodes. Als puzzelstukjes schuiven de keyboardklanken in elkaar in 'Roger Et Ses Gateaux'. Van der Werfs baritonsax en Cassiers' stem sluiten er naadloos op aan. Voorzichtig bouwen ze een melodie. Een wat aarzelende ritmiek van Thielemans vormt de opmaat voor pure poëzie. In 'August 22nd' kunnen we uitgebreid genieten, op een sloom ritme, van het spel van Van der Werf. Soepel beweegt hij zich tussen hoog en laag. Sfeervolle klanken van de keyboards kenmerken aanvankelijk 'Ik Roep'. Gaandeweg loopt het tempo echter op en belanden we in een ritmische stroom. De zang van Cassiers komt uitgebreid aan bod in 'Walk 3' en 'Onze-Lieve-Vrouw Van Vlaanderen' - in die laatste creatief elektronisch bewerkt. Tot slot klinken spacy klanken in 'January 9th / Lips (excerpt)'."

eNR094: Ikebana by DOKO
Jacques Prouvost, Jazzques (11/04/2020)
"Ça commence comme un signal de détresse, un appel à l'aide.
Deux musiciens recherchent des sons et les triturent dans tous les sens.
Ils en extraient des respirations et des rythmes souvent chaotiques qui finissent parfois par prendre forme, par éclore et par vivre. Un peu comme ces fleurs sauvages (auxquelles les titres font référence) qui doivent se battre pour survivre dans un environnement hostile. Ces fleurs, ce sont peut-être nous qui nous débattons et cherchons un sens à la vie. Ikebana (le titre de l'album) est d'ailleurs le nom de cet art japonais qui consiste à harmoniser des bouquets de fleurs tout en se reconnectant à soi-même. Les deux artistes, Nico Chkifi (drums et percussions) et Gregor Siedl (as, cl, synth, sequencer et fx) s'échangent cadences - âpres et brutales - et bribes d'accords en toute liberté. Les sons éclatent et finissent par s'agencer entre eux. Parfois, un groove se dessine (« Wild Indigo ») avant de retourner dans sa crise épileptique. Parfois une voix sépulcrale s'immisce entre claquements, rebonds et frottis (« Switchwort »). On pense alors à certains travaux d'Autechre ou à une certaine scène expérimentale electro dark house, et puis, étrangement, on s'en va flotter du côté de Ligeti (« Blue Violet »). Surprenant. On serait d'ailleurs curieux de vivre cette expérience en live. Ikebana de DOKO est un album intense et bien éloigné des jardins calmes. A bon entendeur... ."

eNR094: Ikebana by DOKO
Georges Tonla Briquet, Jazz'Halo (24/03/2020)
"Blijkbaar is Chkifi ook een plantkundige en heeft multi-instrumentalist Gregor Siedl een even vreemde obsessie. Met 'Ikebana' brachten ze een zeer aparte catalogus uit. Alle nummers dragen de naam van een plant.

Verwacht je echter niet aan een lieflijke voorstelling want het gaat hier om een rariteitenkabinet met enkel gemuteerde soorten. Er zitten duidelijk een aantal gevaarlijke soorten bij. Zoals de 'Cattail I', door het duo uitgebeeld met een agressieve opeenstapeling van glitch, bleeps en hevige drums. 'Cattail II' is het huiveringwekkend vervolg. 'Sweet Violet' klinkt eveneens minder innemend dan doet vermoeden. Van 'Rattlesnake Master' kan je verwachten dat het er vinnig aan toe gaat. Perfecte soundtrack voor een scène uit een western waarbij een ratelslang in een glazen bokaal zit en de uitdager zijn hand niet mag wegtrekken aan de buitenkant wanneer het dier naar voor sist. Een zenuwslopend stukje.

'Wild Indigo' doet vooral het eerste deel van de titel eer aan. Denk aan een Z-film van de jaren vijftig met dolgedraaide wilde indigoplanten die een aanval uitvoeren op de bewoners van een rustig nietsvermoedend dorpje. 'Switchwort' staat synoniem voor een dissectie. Je hoort enkel wat gemompel en vlijmscherpe instrumenten die robotmatmatig hun werk uitvoeren. En natuurlijk loopt het hier ook verkeerd af.

Zelfs bij ietwat geruststellende passages is er sprake van onderliggend onheil ('Blue Violet'). Er zijn nog enkele exemplaren die we de luisteraar op eigen risico laten ontdekken. Rare botanici deze Siedl en Chkifi. Of wetenschapper Carolus Linnaeus akkoord zou zijn met deze auditieve omschrijvingen betwijfelen we.

Benieuwd of ze ook een postzegelverzameling hebben."

eNR071: Live At JazzCase by Lotz Of Music
Ken Waxman, Jazzword (23/11/2019)
"Eclectic as one can be in this setting, Lotz and his mostly Netherlands-based group ensure that the proper combination of backbeat and lyricism is emphasized during eight Lotz compositions. Besides the composer's flutes, the band is pianist Albert van Veenendaal, cellist Jörg Brinkman, percussionist Alan "Gunga" Purves plus guest, Swiss clarinetist Claudio Puntin. An ad-hoc meeting among virtuosos, Solar Wind also features French double bassist Joëlle Léandre and American koto player Miya Masaoka.

Surprisingly faint echoes of Soca, and other beat-oriented musics hover over the Lotz session, especially when Purves' collection of idiophones not only encompasses drum ruffs and drum stick nerve beats, but bell-ringing, implement rattling wood-block concussion, slinky stop-time, metal bar reverberation and a strange, unidentified bonging Add to this coloratura clarinet peeps and transverse whistles that could emanate from outer-space, and it's up to Brinkman's walking bass line and equivalent ground bass pumping from van Veenendaal to maintain a steady groove.

While there are points at which the rhythmic set up gets too close to 1970s' Jazz-Fusion, tracks such as "Nistru" and the giveaway titled "Improvisation" prevent surrender to the simple. On the first tune, Lotz uses bass flute tones to produce the ostinato, leaving the pianist free to roll out swing variations and the clarinetist to harmonize with the flutist in such a way that extended flutter tonguing and growling tongue stops energize the piece until it ends with downwards air twists. Peeps and beeps from both horns plus an assortment of percussion strategies characterize "Improvisation".
Brinkman's power plucking later steadies the narrative so that the final section is wide, expansive and melodic. Finally the pre-encore "Tamago" mixes exploration and equilibrium to the extent that dramatic keyboard throbs, crushing percussion pummels and ear-piercing trills from flute and clarinet end up attaining a straight-ahead balance from positioned cello pulses and gentle inner-string piano sliding and strumming.

Like other inventive instrumentalists who have extended the range of their instruments, Lotz does so with the flute family. And these CDs are proof of what can be accomplished in the right circumstances and with the proper company."